Τα όνειρα του Νίκου Ηλιόπουλου

Σάββατο, Ιούνιος 6, 2020 - 7:56μμ

Συνέντευξη έδωσε ο πατρινός πρωταθλητής της ενόργανης γυμναστικής, Νίκος Ηλιόπουλος.

Ο “συλλέκτης μεταλλίων και ρεκόρ” μίλησε για τη δύσκολη περίοδο της καραντίνας και τις επιπτώσεις του κορωναϊού στους αθλητές, για την επαναφορά της κανονικότητας, τις προπονήσεις αλλά και το τι μέλει γενέσθαι αναφορικά με τα Πρωταθλήματα που βρίσκονται σ’ εκκρεμότητα. Αναφέρθηκε στα εναπομείναντα εισιτήρια των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και στο κορυφαίο του όνειρο που είναι να συμμετάσχει σ’ αυτούς. Τόνισε την εμπειρία, την οποία βιώνει στην Εθνική Ελλάδος αλλά και τα συναισθήματά του που μοιράζεται το ίδιο ταρτάν με τον Λευτέρη Πετρούνια, ενώ, τέλος, δεν παρέλειψε να κάνει λόγο για όνειρα, θυσίες, καθώς και το τυχαίο που διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή ενός αθλητή…

Ας παραλειφθούν, λοιπόν, οι εκτενέστεροι πρόλογοι κι ας αφήσουμε τον ίδιο να μάς μιλήσει, ώστε να δούμε τη ζωή ενός αθλητή μέσα απ’ τα μάτια του ίδιου του πρωταγωνιστή…

«Εν αρχή ην το χάος» έλεγε ο Ησίοδος… Και κάπου μέσα σ’ αυτό και μια «απειλητική παύση», θα συμπληρώναμε εμείς…

Το 2020, μ’ απόλυτη σιγουριά, δε συγκαταλέγεται στη λίστα με τα πιο γούρικα κι εποικοδομητικά έτη… Η πανδημία του κορωναϊού έπληξε κάθε έκφανση της ζωής. Πως, λοιπόν, θα μπορούσε να μην πληγεί και η αθλητική;…

Πως, όμως, βιώνεται σε προσωπικό επίπεδο ένα παγκόσμιο lockdown;

«Προσωπικά, η καραντίνα μού χάρισε τη ζεστασιά της οικογένειάς μου. Είμαι απ’ την Πάτρα και ζω στην Αθήνα τα τελευταία οκτώ χρόνια, λόγω την Εθνικής ομάδας, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, δεν έχω τόσο κοντά και τόσο συχνά την οικογένειά μου, όπως θα ήθελα. Πέρασα πολύ χρόνο με τους γονείς μου και τα ανίψια μου, τα οποία, για πρώτη φορά, χάρηκα πραγματικά και δεν βρισκόμουν κοντά τους σαν “επισκέπτης”, όπως γίνεται όλα αυτά τα χρόνια, καθώς οι προπονήσεις και οι αγώνες δεν μού “επιτρέπουν” τόσο συχνά να τούς επισκέπτομαι.»…

Ωστόσο, πέρα απ’ την προσωπική ζωή ενός αθλητή, πολύ περισσότερο πλήττεται η αγωνιστική έκφανση… Τι αλλάζει, άραγε, στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και πόσο δύσκολη είναι η μετάβαση απ’ την απραξία στην κανονικότητα;

«Οι ώρες προπόνησης τώρα, δηλαδή μετά την καραντίνα, μιας που σταδιακά επανερχόμαστε στην κανονικότητα, είναι γύρω στις τρεις με τριάμισι και το πρόγραμμα περιλαμβάνει γενικές ασκήσεις ενδυνάμωσης και φυσικής κατάστασης, γιατί πρέπει να επανέλθουμε σε μια φυσική κατάσταση, όπου θα μπορούμε να δουλέψουμε ασκήσεις πάνω στα όργανα, χωρίς να υπάρχει κάποιος κίνδυνος τραυματισμού.

Ο εγκλεισμός ήταν πολύ δύσκολος. Δε μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα στο σπίτι κι αυτά που έκανα ήταν πιο πολύ, για να διατηρήσω τη σωματική μου κατάσταση όσο καλύτερα γινόταν. Έκανα διάφορα προγράμματα γυμναστικής που έχουν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με το βάρος του σώματος.

Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να μένει εκτός γυμναστικής 53 και βάλε μέρες. Ακόμα κι όταν υπήρχε κάποιος τραυματισμός, πάντα έμενα ενεργός στη γυμναστική, χωρίς κάποια επιβάρυνση.»…

Ο κορωναϊός κατάφερε να βάλει τη ζωή και το πρόγραμμα όλων των ανθρώπων σε κατάσταση αναμονής. Μετά έδωσε μια και τη μετατόπισε, δίχως δεύτερη σκέψη, σε μεταγενέστερο χρονικό επίπεδο…

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αναβλήθηκαν…

Πέρασαν μέρες μέχρι η καρδιά των αθλητών να επιστρέψει στη θέση της.

Τελική ημερομηνία διεξαγωγής τους το διάστημα μεταξύ 23 Ιουλίου και 8 Αυγούστου του 2021…

Αποτέλεσμα; Αλλαγές επί αλλαγών σ’ όλες τις διοργανώσεις που εξασφαλίζουν το Ολυμπιακό εισιτήριο…

«Όσον αφορά στους αγώνες και τις προκρίσεις, τα πράγματα παραμένουν ως έχουν. Ωστόσο, ακούγεται πως το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021, πλέον, θα μετατεθεί για το φθινόπωρο. Δεν υπάρχει κάποια σίγουρη απάντηση, ακόμα…

Πλέον, έχουν μείνει δυο τελευταίοι τρόποι πρόκρισης για του Ολυμπιακούς. Απ’ τη μια τα Παγκόσμια Κύπελλα, αν κι έχουν, σχεδόν, τελειώσει οι προκρίσεις, κι απ’ την άλλη το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όπου υπάρχουν μόνο δύο εισιτήρια μέσω του σύνθετου ατομικού.»…

Η Ελλάδα, ως χώρα, απ’ την πλευρά της, έδρασε αστραπιαία στην προσπάθειά της να προλάβει δυσμενείς και θανατηφόρες καταστάσεις…

«Για να συνεχίσουμε κάποια στιγμή την καθημερινότητα, όπως προϋπήρχε, και να μπορούμε να επιστρέψουμε ομαλά σ’ αυτή, ήταν αναγκαίο να παρθούν αυστηρά μέτρα, όπως κι έγινε, κι ασφαλώς να διατηρηθούν. Είναι λες και είμαστε σε πόλεμο μ’ έναν “αόρατο” αντίπαλο και θεωρώ ότι η Πολιτεία με τη στάση της προσπαθεί να διασφαλίσει, όσο το δυνατόν, περισσότερο το κοινό καλό με τα μέτρα που έχουμε λάβει ως χώρα.»…

«Κάνε τη ζωή σου ένα όνειρο και τ’ όνειρό σου πραγματικότητα»…

Ο Νίκος Ηλιόπουλος, παρά τις διακρίσεις σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο επίπεδο αλλά και τα μετάλλια καθώς και τα ρεκόρ που έχουν ταυτίσει τ’ όνομά του με το χώρο της ενόργανης γυμναστικής, δεν έχει γευτεί, ακόμα, τη γλύκα της κορωνίδας των διοργανώσεων, αυτής των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ωστόσο…

«Το μοναδικό αθλητικό μου όνειρο, τ’ οποίο δεν έχει πραγματοποιηθεί, ακόμα, είναι η συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες…

Σίγουρα, τ’ όνειρό μου κι ο στόχος μου είναι και θα είναι η συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το ότι ήμουν δύο μήνες μακριά απ’ την πρόκριση και, ξαφνικά, όλο αυτό άλλαξε, δε ξέρω, ακόμα, πώς να το περιγράψω. Δε ξέρω πώς να νιώσω… Νιώθω, όμως, μια ασφάλεια, γιατί υπάρχει περισσότερος χρόνος προετοιμασίας και βελτίωσης, τόσο των προγραμμάτων μου όσο κι εμένα του ίδιου ως αθλητή. Ανυπομονώ πολύ να έρθει ο αγώνας πρόκρισης κι ανυπομονώ να μάθω το τελικό αποτέλεσμα.»…

Η τιμή του να φορά κανείς το Εθνόσημο στο στήθος…

Ποια, άραγε, η διαφορά του ν’ αγωνίζεται κανείς μόνος απ’ το να μοιράζεται το ίδιο άγχος με τους συναθλητές του…

Το πρόγραμμα και η κάθε παράσταση ως mindgame κι έλεγχος συναισθημάτων…

«Υπάρχει τεράστια διαφορά σε πολλά πράγματα! Όταν αγωνίζομαι μόνος μου, είναι λίγο περίεργο, διότι δεν έχω συνηθίσει χωρίς να είμαι στον αγωνιστικό χώρο με τους συναθλητές μου. Είναι πολύ σημαντικό να έχω ελληνικές φωνές δίπλα μου κατά τη διάρκεια του αγώνα. Υπάρχει τεράστια διαφορά στο θέμα του άγχους και στο πως θα κυλήσει ένας αγώνα, όταν είμαι μόνος συγκριτικά με το ν’ αγωνίζομαι μαζί με τους συναθλητές μου. Μ’ εκείνους θα υπάρχει πάντα μια φωνή και μια υποστήριξη την ώρα που αγωνίζομαι και κάνω το πρόγραμμά μου, κάτι που έχω συνηθίσει να βιώνω και κατά τη διάρκεια της προπόνησης.

Πάνω κάτω γνωρίζω πότε ένα πρόγραμμά μου είναι καλό και πότε όχι, ακόμα, και κατά τη διάρκειά του. Ωστόσο, το άθλημα έχει φτιαχτεί έτσι, ώστε να με κρίνουν κριτές κι όχι κάποιο χρονόμετρο. Είναι κάτι που δεν περνάει απ’ το χέρι μου, ωστόσο, πάντα προσπαθώ να κάνω όσο καλύτερα το πρόγραμμά μου και να δίνω όσο το δυνατόν λιγότερα “δικαιώματα” μειώσεων.»…

Προπόνηση στο πλευρό αθλητών του βεληνεκούς «Λευτέρη Πετρούνια» αλλά και νεαρότερων που μεταπηδούν στο ανδρικό τμήμα γεμάτοι όνειρα… Ποιες, άραγε, οι ισορροπίες και η συνεργασία…

«Ο ένας “τραβάει” τον άλλον. Πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα είναι. Ο Λευτέρης τραβάει εμένα ν’ ανέβω κι εγώ αυτόν κι αντίστοιχα, το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά που έρχονται τώρα στην Εθνική. Θεωρώ ότι το βλέπουν ακριβώς έτσι. Μαθαίνω πολλά απ’ τον Λευτέρη, όπως έχω μάθει κι απ’ τον Μάρα κι απ’ άλλους σπουδαίους αθλητές. Ο Λευτέρης μού δίνει τις γνώσεις του για τους κρίκους κι εγώ (όσο μπορώ) τού μεταφέρω αυτά που ξέρω στα υπόλοιπα όργανα. Πολλές φορές ζητάει μια γνώμη για κάποια άσκηση ενώ συζητάμε και τα προγράμματά μας.»…

Και κάπου μέσα σ’ όλη αυτή την προσπάθεια η Πολιτεία…

«Η πολιτεία βοηθάει μ’ όποιον τρόπο μπορεί. Οι καιροί είναι δύσκολοι κι όλοι το καταλαβαίνουμε αυτό απόλυτα. Κάτι που θα έλεγα, τ’ οποίο, ίσως να φαίνεται σαν παράπονο αλλά είναι μια επιθυμία, και νομίζω ότι μιλάω εκ μέρους πολλών Ελλήνων αθλητών, είναι η επαγγελματική αποκατάσταση. Νομίζω ότι είναι κάτι που οι αθλητές με υψηλές διακρίσεις το δικαιούνται και τ’ αξίζουν.»…

Πολύ περισσότερο, όμως, απ’ την Πολιτεία, στο πλευρό των αθλητών οι χορηγοί…

«Οι χορηγοί είναι ένα πολύ δύσκολο κεφάλαιο γενικά στον αθλητισμό και ειδικά στη γυμναστική, η οποία δεν είναι και τόσο δημοφιλής ως άθλημα. Όποιος αθλητής, πλέον, έχει χορηγό θεωρείται “τυχερός”. Είναι τεράστια βοήθεια για έναν αθλητή ένας χορηγός, διότι του “λύνει” τα χέρια. Δε χρειάζεται να σκέφτεται, πλέον, το πόσο θα κοστίσει η διατροφή του, η αποκατάστασή του ή, ακόμα, κι ο εξοπλισμός του. Άρα, ένα τεράστιο βάρος “φεύγει” απ’ τον αθλητή κι έτσι μπορεί να συγκεντρωθεί και ν’ αφοσιωθεί στον εκάστοτε στόχο του. Αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα απ’ τα πολλά που μπορούν να δείξουν τη σημαντικότητα των χορηγών στους αθλητές.»…

Θα μπορούσε, ωστόσο, το γεγονός ότι τα ομαδικά αθλήματα, όπως το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο, τα οποία είναι περισσότερο λαοφιλή απ’ τα κλασσικά ολυμπιακά, να ευθύνεται για τη χαμηλή δημοτικότητα και το ενδιαφέρον σ’ αθλήματα, όπως ο στίβος ή η ενόργανη;…

«Το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, όπως κι άλλα ομαδικά αθλήματα, είναι πιο “βατά” και πιο εύκολα, ώστε να τα καταλάβει ο κόσμος. Όλοι, σχεδόν, ξέρουν τι είναι το άουτ, το πέναλτι, το καλάθι κι άλλα πολλά. Στην ενόργανη η πλειοψηφία του κόσμου δε γνωρίζει τους κανόνες, τον κώδικα βαθμολογίας, τις ασκήσεις ή, ακόμα, και την ονομασία των οργάνων. Πιστεύω ότι, αν ο κόσμος μάθει, έστω και σε μικρο βαθμό, πώς “λειτουργεί’ η ενόργανη και πώς ένας αθλητής βγαίνει πρώτος αλλά και τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπει σ’ ένα πρόγραμμα, θα εντυπωσιαστεί απ’ το πόσο θεαματικό είναι αυτό το άθλημα.»…

Ένας ασταμάτητος νεαρός ρέκορντμαν…

Ισοφαρίζοντας τα 19 μετάλλια του Βλάση Μάρα στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα…

«Έμαθα για τα ρεκόρ πέρσι, όταν είχα τα έξι στο σύνθετο ατομικό και δεκαοχτώ χρυσά (κάπου εκεί νομίζω). Τότε είπα, λοιπόν, ότι θέλω να μείνω στην ελληνική ιστορία της ενόργανης γυμναστικής ως ρέκορντμαν στο σύνθετο ατομικό. Όπως είχε αναφέρει κι ο Βλάσης Μάρας “τα ρεκόρ είναι, για να σπάνε”, έτσι κι εγώ θέλω ν’ αφήσω ένα ρεκόρ κι εύχομαι να εμπνεύσω μελλοντικούς αθλητές, για να το σπάσουν.»…

«Μπορεί ν’ απογοητευθείς, αν αποτύχεις, αλλά είσαι χαμένος, αν δεν προσπαθήσεις»…

«Όλοι οι αθλητές έχουν γευτεί την απογοήτευση. Κανένας αθλητής δεν έχει ανέβει στο βάθρο χωρίς κόπο, ιδρώτα και την αίσθηση της απογοήτευσης. Όλοι έχουμε περάσει απ’ αυτό, είναι κάτι που κανείς δε μπορεί να τ’ αποφύγει. Σημασία έχει να μάθεις απ’ αυτό και να μην τ’ αφήσεις να σε ρίξει.»…

Πως φαντάζει, άραγε, η ζωή ενός αθλητή μακριά απ’ τον αθλητισμό;

Ζωή χωρίς οξυγόνο;

«Δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου μακριά απ’ τον αθλητισμό. Ακόμα και τώρα στην καραντίνα, σχεδόν, “τρελάθηκα”,  μού φαινόταν αδιανόητο να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Πάντα θα βρίσκομαι μέσα στον αθλητισμό είτε ως προπονητής είτε σε κάποιο άλλο πόστο. Είμαι, ήδη, 23 χρόνια και θέλω να παραμείνω, γιατί πιστεύω ότι μπορώ να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου, ειδικότερα στην ενόργανη γυμναστική. Θα ήθελα να μεταφέρω τις γνώσεις μου, όχι μόνο σε νεότερους αθλητές, αλλά και στον κόσμο γενικότερα. Θέλω να διαδώσω το άθλημά μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.»…

Ποιος, ωστόσο, έχει το πάνω χέρι στην επιλογή;

Ο αθλητής ή το ίδιο το άθλημα;

«Νομίζω πως, όταν μιλάμε για ενόργανη γυμναστική, δε μπορείς να πεις εύκολα το ποιος διαλέγει ποιον. Η ενόργανη είναι ένα απαιτητικό άθλημα, το οποίο δε μπορεί να το κάνει ο καθένας, σ’ επίπεδο Πρωταθλητισμού πάντα.

Παίζει σημαντικό ρόλο ο σωματότυπος, ειδικότερα αν μιλάμε για αθλητές που κάνουν ένα ή δύο όργανα. Το σύνθετο ατομικό χρειάζεται μπόλικη προπόνηση, υπομονή κι επιμονή. Διαφέρουν πολύ οι αθλητές που κάνουν σύνθετο ατομικό απ’ αυτούς που κάνουν ένα ή δύο όργανα, όπως αναφέρθηκε παραπάνω.

Εγώ έχω επιλέξει να κάνω σύνθετο ατομικό, διότι διαφέρει πολύ στους αγώνες. Είναι αλλιώς να βρίσκεσαι στον αγωνιστικό χώρο τρεις ώρες κι απ’ όργανο σ’ όργανο καθώς και να πρέπει να διαχειριστείς διάφορες καταστάσεις και διάφορα συναισθήματα απ’ το να βρίσκεσαι σ’ αυτόν μόνο για 10’. Το καθένα έχει την ομορφιά του και τη δυσκολία του.»…

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία απ’ το να είσαι δυσαρεστημένος με την τύχη σου»…

Η επιθυμία και τ’ όνειρο που παραχώθηκαν στο ντουλάπι και τ’ απίστευτο που ξεδιπλώθηκε αβίαστα…

«Το “Cirque Du Soleil” ήταν μια επιθυμία που είχα το 2012, τότε που βρισκόμουν σπίτι μου, στη Πάτρα. Ήταν κάτι που συζητούσα με τον πρώην προπονητή μου και είχα ξετρελαθεί με την ιδέα, γιατί ήταν κάτι σχετικό με την ενόργανη γυμναστική.

Όταν αποφάσισα να κάνω το κάστινγκ, έμαθα ότι πρέπει να μπω στο στρατό. Έτσι, είπα πως μετά απ’ αυτόν θα πάω εκεί. Δεν υπήρχε στο μυαλό μου η Αθήνα και η Εθνική ομάδα τότε, διότι δεν υπήρχε η οικονομική άνεση ν’ αφήσω το σπίτι μου.

Όταν μπήκα στο ΑΣΑΕΔ και ήρθα Αθήνα, η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία μού έδωσε ένα δωμάτιο στον Άγιο Κοσμά. Λίγο καιρό αργότερα, αφού τελείωσα το στρατό, μπήκα στην Εθνική Ανδρών και ξεκίνησε το “ταξίδι” μου στη γυμναστική. Από τότε έχω “κολλήσει” ξανά με τη γυμναστική κι έχω αφήσει την ιδέα του “Cirque Du Soleil”.

Ομολογουμένως, ήταν ένα εντελώς τυχαίο γεγονός και νομίζω πως σ’ εμάς τους αθλητές η τύχη μάς “χτυπάει” πολλές φορές την πόρτα και πρέπει να είμαστε εκεί να την ανοίξουμε…»…

«Η αξία ενός αισθήματος βρίσκεται στο βαθμό της θυσίας, την οποία είναι διατεθειμένος να κάνει ένας άνθρωπος»…

Τι θυσιάζει, ωστόσο, κανείς, όταν κάνει κάτι που, πραγματικά, αγαπά;…

«Προσωπικά, δε θεωρώ ότι έχω θυσιάσει κάτι απ’ τη στιγμή που κάνω αυτό που αγαπάω. Αν κάτι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως θυσία, είναι ότι είμαι μακριά απ’ τα αγαπημένα μου πρόσωπα και την οικογένειά μου. Κατά τ’ άλλα, όχι, δεν έχω θυσιάσει κάτι.

Ίσως φανεί θυσία ότι μικρός δεν έπαιξα μπάλα στο σχολείο ή ότι δεν είχα την κλασσική εφηβεία, αλλά έχω κερδίσει τόσα πολλά μέσω του Πρωταθλητισμού. Έχω ταξιδέψει, σχεδόν, σ’ όλο τον κόσμο από πολύ μικρή ηλικία κι έχω γνωρίσει πολλές διαφορετικές κουλτούρες, όπως και πάρα πολλά άτομα  διαφορετικών εθνικοτήτων κι έχω κάνει φιλίες απ’ όλο τον κόσμο.

Αυτό, για ‘μένα, είναι ένα τεράστιο δώρο.

Ο Πρωταθλητισμός σού προσφέρει μια πειθαρχία από πολύ μικρή ηλικία.»…

Αυτός ήταν ο Νίκος Ηλιόπουλος και, κλείνοντας, θέλω να θυμίσω σ’ εκείνον αλλά και σ’ όλους του αθλητές και Πρωταθλητές που βρίσκονται εκεί έξω, μια ατάκα ενός αθλητής της πυγμαχίας…

«Πρωταθλητής είναι αυτός που σηκώνεται, όταν δε μπορεί…»…

ΠΗΓΗ

Υποστήριξη: SilkTech